مطلب دویّم

در بیان احسان عام و امیدواری بزرگ انام شفاعت کبرای چهارده معصوم علیهم السّلام را.

و علی بن ابراهیم (قدّه) به سند معتبر از سماعه روایت کرده که گفت: سؤال کردم از صادق (ع) از شفاعت محمّد (ص) در روز قیامت. فرمود: در روز قیامت عرق مردم را لجام کند، یعنی عرق ایشان به دهان ایشان رسد، و اضطراب و قلق ایشان را عارض شود. پس گویند: بیائید برویم به نزد حضرت آدم (ع) که او ما را شفاعت کند. پس بیایند به نزد آدم و بگویند شفاعت کن از برای ما نزد پروردگار خود. گوید: مرا گناهی و خطیئه ای هست و روی شفاعت ندارم، بروید به نزد نوح (ع). چون به نزد نوح آیند ایشان را به نزد پیغمبر بعد از خود فرستد و همچنین هر پیغمبری حواله به پیغمبر بعد از خود نماید تا به حضرت عیسی (ع) رسد. او گوید: با من بیائید و ببرد ایشان را به نزد محمّد (ص). چون به نزد آن حضرت روند گوید بیائید با من، تا آنکه ببرد ایشان را به سوی دروازه ی بهشت و رو به درگاه رحمت به سجده درآید و بسیار در سجده بماند تا آنکه ندا از جانب حق تعالی به او رسد که سر بردار و شفاعت کن تا شفاعت تو را قبول کنم و آنچه خواهی بطلب عطا کنم. این است معنی آنچه خدا فرموده: عَسى‏ أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقاماً مَحْمُوداً. 651 و از خود حدیث شریف ظاهر است که مراد از این شفاعت که پیغمبران هیچ یک متحمّل نشدند شفاعتِ محیط به همه ی خلایق است، پس منافات با سایر احادیث هیچ ندارد.

و صدوق (قدّه) به سند معتبر روایت کرده که ابوایمن آمد به خدمت باقر (ع) گفت: ای ابوجعفر، مردم را فریب می دهید و مغرور می کنید و می گویید شفاعت محمّد، شفاعت محمّد. حضرت به مرتبه ای غضبناک شد که رنگ مبارکش متغیّر شد و فرمود: وای بر تو ای ابوایمن، آیا تو را مغرور کرده است اینکه شکم و فرج خود را از حرام باز داشته ای، اگر ببینی فزع های قیامت را محتاج خواهی شد به شفاعت محمّد (ص)، وای بر تو آیا می باشد شفاعت مگر از برای کسی که مستوجب جهنّم شده باشد. بعد از آن فرمود که احدی از اوّلین و آخرین نخواهد بود مگر آنکه محتاج خواهد بود به شفاعت محمّد (ص).

پس فرمود: که حضرت رسول را شفاعتی خواهد بود در امّت خود و ما را شفاعتی خواهد بود در شیعیان خود و شیعیان ما را شفاعتی خواهد بود در اهالی خود و مؤمنی می باشد که شفاعت کند در مثل ربیعه و مضر، و آخر حدیث پیش گذشت.652 و مراد از آنکه فرمود: احدی نیست مگر آنکه به شفاعت خاتم (ص) محتاج است یعنی احدی از گناهکاران بزرگ که شفاعت دیگران کفایت نکند، یا آنکه همه محتاجند یا از برای خود یا از برای امّت خود، یا آنکه همه را به شفاعت او مقامی دهند که بدون آن نبود.

و صدوق (قدّه) از صادق (ع) روایت کرده است که چون روز قیامت می شود حق تعالی جمع کند خلق اوّلین و آخرین را در یک زمین، پس ظلمتی و تاریکی شدیدی ایشان را فرو گیرد که همه به ناله و فغان آیند و گویند: پروردگارا بگشا از ما ظلمت را. پس گروهی رو به محشر آورند که روی نورانیشان زمین قیامت را روشن کند. پس اهل محشر گویند: که اینها پیغمبران خدایند. ندا از جانب حق تعالی آید که ایشان پیغمبران نیستند. باز پرسند که ایشان ملائکه اند. ندا رسد که ملائکه نیستند. باز پرسند که ایشان شهدایند. ندا رسد که شهدا نیستند. گویند: پس کیستند. ندا رسد ای اهل محشر از ایشان بپرسید که کیستید شما. چون بپرسند گویند: مائیم ذرّیّه ی رسول الله، مائیم اولاد علی ولی الله، مائیم مخصوص به کرامت خدا، مائیم ایمنان و مطمئنّان. پس ندا از جانب خدا رسد که شفاعت کنید در محبّان خود و اهل مودّت. پس ایشان شفاعت کنند و شفاعت ایشان روا گردد.653

------------------------------------------

پی نوشت ها:

651. مجلسی، حقّ الیقین، ص 457.

652. مجلسی، حقّ الیقین، ص 459.

653. مجلسی، حقّ الیقین، ص 458.

* منبع: کاشف الاسرار، مولی نظرعلی طالقانی، به کوشش مهدی طیّب، جلد 1، صص 447 و 448

اللهم صل علی محمد وآل محمد وعجل فرجهم

به سایت اهل ولا مراجعه کنید

+ نوشته شده در  شنبه بیست و پنجم شهریور ۱۳۹۱ساعت 5:50  توسط علیرضا عباسی  |